تاهمسفرم

تاهمسفرم عشق است در جاده تنهايي
از دست نخواهم داد دامان شكيبايي

تا من به تو دل دادم افسانه شده يادم
چون حافظ و مولانا در رندي و شيدايي

از عشق تو سهم من ،همواره همين بوده است
رسوايي و حيراني ، حيراني و رسوايي

تو آتش و من دودم ،دريا تو و من رودم
هرچند محال اما ، چيزي است تماشايي

چندي است كه پيوندي است پيوند خوشايندي است
بين تو و آيينه ،آيينه و زيبايي

من دستم و تو بخشش ، تو هديه و تو خواهش
من زين سو و تو زان سو ،مي آيم و مي آيي


با گردش چشمانت افتاده به ميدانت
انبوه شهيدانت ،تا باز چه فرمايي

بي ساحل آغوشت آغوش سحرپوشت
چندي است كه طوفاني است ،اين ديده دريايي

ترانه ای برای تو

ترانه ای برای تو

من آشنا به اسم تو           گم گشتۀ بهشت  تو

نیامده    گذشته ام           ز راه بی گذشت تو 

دوپلک خود رابسته ام      تا که دگر نبینمت

ولی نگاه خفته ام            آغشتۀ سرشت تو

نخوانده ام ترانه ای         تا که شود بهانه ات

بگو چرا صدای من        روانه است به دشت تو

 

اگر به پایان می رسم       دوباره آغازت کنم

اول و آخر را ببین          خیره به سرنوشت تو

 

سروده ام  ترانه ای        ز خستگی های خودم

چه تازه ام کند  ولی        مرور پی نوشت تو

 

گرچه خاموش است قلب من ولی

گرچه خاموش است قلب من ولی

با صدای مردم آشناست

همچنان فریاد می بارد از آن

روح پنهان است و جسم آشکار

قلب در یاییست آن را بر هم مزن

تا لب ساحل رساند مرد و زن

قلب چون مرغیست زندان در قفس

تو مچینش بال با تیغ هوس

 

ای کهکشان .........

ای کهکشان روشن امید های من صادقانه باورت دارم هیچ گاه نادرست نخواهد بود دوستت دارم ای عشق ابدی

من دوستت دارم نه تنها برای انچه که هستی بلکه برای انچه هستم

 پس همیشه شعر رویایم را روشن خواهم گذاشت و عشق تنها دارویی است که بیمار از آن لذت میبرد می خواهم همیشه بیمارت باشم

 

غروبا وقتی دلم با غصه دمساز می شه

کنج ایوون می شینم چنگ دلم ساز میشه

یک قناری تو قفس همدم تنهایی من

به امید پر زدن توی فضای سبز باغ

چشم به در می مونه کی در قفس باز می شه

قناری غصه نخور منم اسیرم مثل تو

یک روز از همین روزا دری به روم باز می شه

 

 

دلیل شعر و عاشقیم دلیل نفس کشیدنم و عشق تو همه اعتبار من بود و چگونه بدون تو بی اعتبار به زیستن ادامه دهم نمی توانم بنویسم که دوستت داشتم چرا که دلم نمی تواند همه احساس تنهاییم را بیان کند

تو برای من معنای واقعی یک حادثه بودی درحادثه ای که من عاشق شدم اما تو فرصت شنیدن حرفای من را نداشتی اصلا مرا به یاد نمی آوری بی خیال نمی خواهم آزارت دهم زندگی ات را بکن و خوش باش که من هم با خیال تو خوشم

باد شمال در گيسوان دختر زيبا

باد شمال در گيسوان دختر زيبا

                      دختر سوار بر اسب ترکمن

                                         اسب در ترکيب ارغواني افق دوردست

بيست ضربه ............

                          رويا ميبينم                        

                                            باد مي وزد

  حسي است که مرا با زمانهاي رفته پيوند مي دهد...

                                               همان حس خواستن ...

                                                            به رنگ طوسي روشن

                                                                                   طعم گس يک بوسه

                                                                      بوي نعنا

                                          و نواي عاشق

                           فکر مي کنم شايد

                           حامل يک رمزم

                                                           که هزاران سال

                                                                       موهبت زندگي را نهفته دارد

                                                              و من

                                    امروز با نهايت خرسندي

            آنرا توسط اين الفاظ

                  به تو

                                 هديه خواهم کرد...

انسان

انسان

امروز روز گستاخی بشر است

                                       تصویری بی رنگ از حماقت نسل

پوششی از خرافه های مدرن

                                        تحمیلی از حقارت فرد

...

امروز روز به سنگ دل بستن است

                                        روز عشقهای نهفته در پستو

حضور آدمکهای تسخیر شده

                                       بلوغ اندیشه های هزار در تو

...

امروز روز جنون انسانهاست

                                        قدرتی از نمادهای دروغین

شمارشی از مدالهای کاغذی

                                        در حجابی به رنگ نابودی

...

امروز روز تمسخر قرن است

                                   فرو شدن در مرداب کسی بنام بشر

سکوتی برای رضایت تاریخ

                                   تاریخی برای هدر شدن ورق

...

امروز روز فضاحت خط است

                                          در کیفی بنام قانون

برای مقدس نمای بزک شده

                                   در خاکی بنام سرزمین

...

امروز روز خیانت بشر است

                                  هجوم رنگین توحش زده

در جشنهای یخی

                                   تقدیم به انسانهای کوچک

از این نسل رسوا شده

نکند اشک بریزی نازنینم...

نکند اشک بریزی نازنینم...

گر دلت باز گرفت...

چند کلامی بنویس...

بده آن قاصدک خاطره ها٬تا فراسوی افق ها ببرد...

و اندکی صبر نمای...

تا بگویم با تو...

بله٬ای جان و دلم...

آنکه از راهی دور٬می زند بوسه به لبهای تو...منم...

کوچه شهر دلم از صدای پای تو خاليه

کوچه شهر دلم از صدای پای تو خاليه

نقش صد خاطره از روزای دور

عابر اين کوچه خياليه

به شب کوچه دل ديگه مهتاب نمياد

توی حجله چشام عروس خواب نمياد

کوچه شهر دلم بی تو کوچه غمه

همه روزاش ابريه روز آفتابيش کمه

غم تنهايی داره کوچه دل بی صدای تو

همه شعر دفتر من مال تو برای تو

بوی دستای تو داره غربت دستای من

      ياد بوسه های تو مونس لحظه های من

چه کسی می داند که چه دشوار شبی است

چه کسی می داند که چه دشوار شبی است

شب تنهایی من شب تنها ماندن شب تنها خواندن

و چه دشوار شبی است و چه دشوار شبی است

شب تنها رفتن

شب تنها رفتن...

گفتمش:بی تو چه باید کردن

گفتمش:بی تو چه باید کردن

                                        عکس رخساره ی ماهش را داد

 گفتمش:مونس شبهایم کو

                                        تاری از زلف سیاهش را داد

 وقت رفتن همه را میبوسید

                                       به من از دور نگاهش را داد

 یادگاری به همه داد و به من

                                       انتظار سر راهش را داد

بين حقيقت و رويا يك دنيا فاصله است

                               بين حقيقت و رويا يك دنيا فاصله است

حقيقت پيشه چشمام و رويا دست نيافتني

حقيقت زندگي من تلخ و روياش شيرين

به حقيقت تلخ نزديكم و از واقعيت رويا دور

اي شيرين ترين رويا هرگز دست نيافتني نباش

آفتاب نماينده حقيقت و شب نماينده روياست

پس بيا با هم آفتابي بشيم تا حقيقت روشن شود

تو فكر خواب گلهايي كه يك شب باد ويران كرد
            و من خواب ترا مي بينم و لبخند پنهانم
                    تو مثل لحظه اي هستي كه باران تازه مي گيرد
                            و من مرغي كه از عشقت فقط بي تاب و حيرانم

تو مي آيي و من گل مي دهم در سايه چشمت
           و بعد از تو منم با غصه هاي قلب سوزانم
                   تو مثل چشمه اشكي كه از يك ابر مي بارد
                             و من تنها ترين نيلوفر رو به گلستانم

زلف بر باد مده تا ندهي بر بادم

         ناز بنياد مكن تا نكني بنيادم

  مي مخور با همه كس تا مخورم خون جگر

       سر مكش تا نكشد سر به فلك فريادم

زلف را حلقه مكن تا نكني در بندم

 طره را تاب مده تا ندهي بر بادم

يار بيگانه مشو تا نبري از خويشم

  غم اغيار مخور تا نكني نا شادم

رخ برافروز كه فارغ كني از برگ گلم

  قد برافراز كه از سرو كني آزادم

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزي ما را

ياد هر قوم مكن تا نروي از يادم

شهره ي شهر مشو تا ننهم سر در كوه

  شور شيرين منما تا نكني فرهادم

رحم كن بر من مسكين و به فريادم رس

  تا به خاك در آصف نرسدفريادم

حافظ از جور تو حاشا كه بگرداند روي

 من از آن روز كه در بند تؤام آزادم

امشب که شعله می زند ماجرای تو
بر این سرم که سر بگذارم به پای تو
بی تاب و بی قرارم و بی واهمه ولی
جز حرف عاشقانه ندارم برای تو
امشب هزار مرتبه بی تو دلم شکست
یعنی هزار مرتبه مُردم برای تو
من راضی ام به این همه دوری ولی عزیز
راضی ترم به اینکه ببینم رضای تو
حالا درخت و جاده به راهت نشسته اند
حالا سکوت و سایه پر است از صدای تو

حسرت

یاد بگذشته به دل ماند ودریغ

نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام خیره به ره ماند و نداد

نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطایی کردم

که زمن رشته الفت بگسست

در دلش جایی اگر بود مرا

پس چرا دیده به دیدارم بست

هر کجا می نگرم باز هم اوست

که به چشمان ترم خیره شده

درد عشقست که با حسرت و سوز

بر دل پر شررم چیره شده.....

 

یه نصیحت.........

عشق جز دولت وعنايت نيست

جز گشاد دل و هدايت نيست

عشق را بوحنيفه درس نگفت

شافعی را درو روايت نيست

بوالعجب سوره ايست سوره عشق

چار مصحف درو يک آيت نيست

هرکه را پرغم وترش بينی

نيست عاشق از اين ولايت نيست

بنده را بس بود کفی بالله

ليک اين دانش وکفايت نيست

 

 

بگذار تا همگان بدانند  دوستت دارم
واهمه ای نيست مرا
خجلتی نيز نمی باشد.

بگذار تا کهکشان ها بدانند  دوستت دارم
و بدانند که نور آنها عاريتی ست٬
عاريه ای از سوختن بی انتهای دل من.

بگذاراقيانوس ها بدانند دوستت دارم
و بدانند که آب شور حجمشان ،
ثمره ی اشک دلتنگی های من است.

بگذار آسمان بداند دوستت دارم
و بداند که آبی آسمان رنگ عشق من است،
و اين گونه به رنگ عاريتی خويش مغرور نباشد

بگذار جويباران بدانند زمزمه ی شيرينشان ،
آواز همه روزه ی من است که می خوانم:
         دوستت دارم

 بگذار جهانيان بدانند:
همه چيز از من و از عشق من سر چشمه ميگيرد.
آبی آسمان٬ وسعت دريا ها،زلال رودخانه ها
لطافت رنگين کمان،شکوه باران،آرزوی پرواز و شيرينی وصال
همه و همه.................
بگذار فرياد بر آورم:
 دوستت دارم،دوستت دارم،دوستت دارم

 

 

بگذار تا همگان بدانند  دوستت دارم
واهمه ای نيست مرا
خجلتی نيز نمی باشد.

بگذار تا کهکشان ها بدانند  دوستت دارم
و بدانند که نور آنها عاريتی ست٬
عاريه ای از سوختن بی انتهای دل من.

بگذاراقيانوس ها بدانند دوستت دارم
و بدانند که آب شور حجمشان ،
ثمره ی اشک دلتنگی های من است.

بگذار آسمان بداند دوستت دارم
و بداند که آبی آسمان رنگ عشق من است،
و اين گونه به رنگ عاريتی خويش مغرور نباشد

بگذار جويباران بدانند زمزمه ی شيرينشان ،
آواز همه روزه ی من است که می خوانم:
         دوستت دارم

 بگذار جهانيان بدانند:
همه چيز از من و از عشق من سر چشمه ميگيرد.
آبی آسمان٬ وسعت دريا ها،زلال رودخانه ها
لطافت رنگين کمان،شکوه باران،آرزوی پرواز و شيرينی وصال
همه و همه.................
بگذار فرياد بر آورم:
 دوستت دارم،دوستت دارم،دوستت دارم